مهدي نصيري:

مسئولان اداره كل ارشاد استان بوشهر و هنرمندان تئاتر اين شهر تنها چند روز پس از پايان بيست‌ و يكمين جشنواره استاني و با برنامه‌ريزي سريع دست به كار برنامه‌ريزي براي برگزاري جشنواره منطقه‌اي شدند و اين بار ميزبان شش استان ديگر بودند و مطمئناً به خوبي آماده ميزباني در خور نام اين استان و آنچنان كه پيش‌تر در بوشهر ديده بوديم، مي‌شدند.
عصر جمعه 28 آبان به همراه اردشير صالح‌پور، عبدالحي شماسي، محمد دشت‌گلي و نادر برهاني‌مرند وارد سرزمين دريا و آفتاب مي‌شويم. نصرالله شفيعي ـ مديركل ارشاد استان ـ به همراه علي قرباني ـ مسئول انجمن هنرهاي نمايشي استان، اردشير محمودي‌فر ـ كارشناس امور هنري ـ علي لطفي و  جمعي از هنرمندان تئاتر بوشهر به رسم گرم و صميمي مردم بوشهر و آنچنان كه از اهالي سرزمين خليج برمي‌آيد به استقبال مي‌آيند. نصرالله شفيعي و هنرمندان و مسئولان فرهنگي و هنري بوشهر آنقدر گرم و صميمي ورود مهمانان را خيرمقدم مي‌گويند كه مسير فرودگاه تا هتل در چشم برهم زدني طي مي‌شوند. تنها چيزي كه دلگيرمان مي‌كند، خبر كسالت ايرج صغيري، هنرمند پيش‌كسوت تئاتر اين شهر است كه از زبان علي قرباني، همكار چندين و چند ساله صغيري مي‌شنويم.
بلافاصله بعد از استقرار در هتل، برنامه اختتاميه و اجراي نمايش‌ها را با هم هماهنگ مي‌كنيم و اولين ساعت حضورمان در اين شهر را با قدم زدن در كنار درياي آرام مي‌گذرانيم؛ اما مسئولان و هنرمندان بوشهر تنهايمان نمي‌گذراند، همچنان كه تا آخرين لحظه حضور در بوشهر هيچگاه تنها نمي‌مانيم.
روز نخست: قلندرخانه
مراسم كوتاه افتتاحيه جشنواره با صحبت‌هاي كوتاه "نصرالله شفيعي" مديركل ارشاد استان آغاز مي‌شود و آنچنان كه در اين شهر مرسوم است، همه چيز از محبت و مهرباني سرخط مي‌گيرد. سرپرست گروه‌ها و كارگردان نمايش‌ها يك به يك روي سن مي‌آيند و از مسئولان و هنرمندان استان گل مي‌گيرند، هركدام چيزي به زبان محلي مي‌گويند و بلافاصله بعد از آن از سالن اصلي مجتمع فرهنگي خارج مي‌شويم تا هديه‌اي را كه شفيعي مژده تقديم آن به هنرمندان تئاتر بوشهر را داده بود، ببينيم.
اين هديه زميني است كه مقدمات ساخت يك پلاتو جديد در آن فراهم شده است.
نصرالله شفيعي، اردشير صالح‌پور و رمضان اميري كلنگ احداث پلاتو جديد را به زمين مي‌كوبند و مديركل ارشاد قول مي‌دهد كه پلاتو در ابعاد استاندارد و به شكل كاملاٌ كاربردي و مطلوب در مدت زماني كوتاه ساخته شود و به بهره‌برداري برسد. با آنچه كه تاكنون و در مدت زمان برگزاري جشنواره استاني و منطقه‌اي ديده‌ايم و دريافته‌ايم، مطمئن هستم كه نصرالله شفيعي اين پلاتو را كه با پيشنهاد هنرمندان به نام "ايرج صغيري" و به ياد نمايش "قلندرخانه" ساخته خواهد شد، در جشنواره استاني سال آينده ميزبان تماشاي آثار هنرمندان بوشهري خواهد كرد.
اولين نمايش جشنواره منطقه‌اي، راس ساعت ده و نيم در سالن بزرگ مجتمع فرهنگي به اجرا در مي‌آيد. "آلبوم شيشه‌اي فقط مال تو بود" عنوان نمايشي از كهكيلويه و بويراحمد است كه صادق بندي آن را نوشته و به اجرا مي‌گذارد. نمايش مضموني اجتماعي دارد و در عين حال در حوزه تئاتر دفاع مقدس هم مي‌توان به بررسي و تحليل آن پرداخت. درگيري و چالش گفتاري ميان يك جانباز  دوران جنگ تحميلي و همسر جوان و تجدد طلب و مدرن‌انديش او بستر اصلي رويدادهاي نمايش است.
اما اين چالش هيچگاه ارزش و جايگاه دراماتيك پيدا نمي‌كند و تنها در حد خطابه‌هايي مستقل و بي‌تأثير درباره دو نوع ديدگاه متفاوت و متقابل در سطح باقي مي‌ماند.
نمايش "بندي" پر از كلام و گفتار است و از همان آغاز به شعر و شعار گرايش پيدا مي‌كند.
استفاده از ابزارها و وسايل نامطلوب و به كار گرفتن آنها در اجراي نمايش هم آنقدر كم تأثير و حتي در بيشتر موارد به اشتباه صورت گرفته، كه نمايش قادر به برقراري ارتباط با مخاطبانش نمي‌شود.
موضوع تكراري چالش ميان آرمان‌هاي دفاع مقدس و شرايط روز اجتماعي در "آلبوم شيشه‌اي فقط مال تو بود" كاملاً در سطح مطرح مي‌شود و پيش از آنكه اهميت پيدا كند، در مقابل مقاومت تماشاگر قرار مي‌گيرد و موفق به برقراري ارتباط با مخاطب نمي‌شود.
دومين نمايش جشنواره اما بدون شك بهترين اجراي اين جشنواره است. اصغر زيبايي‌نژاد، كارگردان شيرازي نمايش "دخت رخش" را براساس نمايشنامه بهزاد آقاجمالي در پلاتو فرهنگسراي شهيد گنجي به اجرا مي‌گذارد. هرچند كه ساختار نمايشنامه از اصول و قواعد كلاسيك بيشتر تبعيد مي‌كند، اما زيبايي‌نژاد كاملاً فراتر از متن عمل كرده و با بازنگري مجدد آن اجرايي كاملاً مدرن را مورد پرداخت قرار داده است كه كاملاً مبتني بر روايت و تصويرسازي‌هاي تئاتري است. داستان حكومت مغول در ايران و ظلمي كه بر يك زن و شوهر رفته است، در اين نمايش بستر اجرايي قرار مي‌گيرد كه بسياري از مؤلفه‌هاي تئاتر مدرن را در خود دارد و اتفاقاً به خوبي و در جهت انطباق محتوا و فرم هم پيش مي‌رود. نمايش با استفاده از مؤلفه‌ تئاتر اكسپرسيونيستي ذهنيت و گزاره‌هاي ذهن شخصيت مرد را محور به اجرا گذاشتن رويدادهايش قرار مي‌دهد و از اين منظر مدام در جهت خلق تصاويري ذهني بر مي‌آيد كه در نتيجه تداخل نورپردازي‌ در تاريكي‌هاي متعدد و همچنين با استفاده از صدا و افكت و تأثيرگذاري صوتي شكل مي‌گيرد.
نمايش زيبايي‌نژاد البته نشان مي‌دهد كه اشتياق و تمايل بسياري به غلبه فرم اجرايي بر داستان و متن نمايشي دارد، اما با اين وجود بازنگري مطلوب و قابل تأملي از متن را هم به اجرا گذاشته است.
خلاقيت در خلق موقعيت‌هاي نمايشي، تصاوير هدفمند متناسب با محتوا، ايجاد فرمي يكدست و به كارگيري مطلوب نورپردازي و اجراي درست صدا و افكت از مهمترين ويژگي‌هايي هستند كه اين نمايش را به موفقيت نزديك كرده‌اند. اما تنها ايراد نمايش را مي‌توان زبان آركائيك و لحن دشوار آن در بيان دانست كه همين ويژگي به شدت بر بازيگري هم تأثير گذاشته و دست بازيگران را در ارائه مطلوب نقش‌هايشان بسته است.
"دخت رخش" در دو نوبت در پلاتو فرهنگسرا به صحنه رفت. حضور چشم‌گير علاقه‌مندان تئاتر بوشهر در كنار گروه‌هاي نمايشي شركت كننده در جشنواره شور و حال زيادي به جشنواره بيست‌و دوم در منطقه پنج بخشيده بود و چايخانه كوچك كنار كتابخانه در مجتمع فرهنگي و هنري بوشهر از روز نخست به پاتوق مناسبي براي بحث و گفت‌وگو درباره اجراها تبديل شده بود.
آخرين برنامه جشنواره در روز نخست، برگزاري جلسه نقد و بررسي نمايش‌ها بود كه از ابتدا تا پايان جشنواره با استقبال گرم هنرمندان مواجه شد و حتي بعضي از شب‌ها بحث پيرامون نمايش‌ها و نقد آن‌ها تا حدود ساعت دوازده و نيم و يك شب هم طول كشيد.
مسئول جلسات نقد و بررسي ... محب‌زاده از هنرمندان پيش‌كسوت و منتقد تئاتر بوشهر همراه با من جلسات را اداره مي‌كرد و اگرچه زمان زيادي براي نقد و بررسي نمايش‌ها وجود نداشت و هر نمايش در روزهاي نخست تنها يك ساعت وقت نقد و بررسي داشت، اما در طول مدت حدود سه تا چهار ساعته برگزاري جلسات، هنرمندان و اهالي تئاتر بوشهر در كنار تئاتري‌هاي ديگر استان‌ها حضوري جدي و پرشور در جلسات داشتند و مهمترين ويژگي اين جلسات هم همانگونه كه ذكر شد، حضور هنرمندان تئاتر بوشهر بود كه عليرغم آنكه نمايش‌هاي خودشان در جشنواره حضور نداشت، تقريباً نيمي از سالن كنفرانس را به خود اختصاص داده بودند.
محب‌زاده، همچون جشنواره استاني به خوبي اين جلسات را اداره مي‌كرد و به جز روز اول و آخر كه در آن دو سه نمايش نقد و بررسي شدند، در ديگر روزها به نقد چهار نمايش اجرا شده پرداختيم و تنها اشكال كار اين بود كه زمان اختصاص يافته به نقد آثار كمتر از حد انتظار بود و بسياري از مباحث، اجازه بسط و گسترش و تحليل بيشتر را پيدا نمي‌كردند. ولي با اين وجود اعضاي گروه‌ها تقريباً تا نزديك ساعت 1 شب در تمامي اين جلسات حاضر بودند.
نوبت دوم: وعده ديدار
تنور جشنواره تئاتر در بوشهر روشن كه شد، سرد نمي‌شود؛ داغ‌تر مي‌شود و رونق بيشتر مي‌گيرد. استقبال از اجراي نمايش‌ها در روز دوم بسيار پرشورتر از روز نخست بود. در اين روز چهار نمايش به  صحنه رفتند.
"سكوت شب يلدا" عنوان نمايشي از چهارمحال و بختياري بود كه هنرمند با تجربه اين استان رضا ولي‌پور دهكردي آن را نوشته و كارگرداني كرده بود. نمايش با تأكيد بر جنبه‌هاي رئاليستي سرما و سكوت و تاريكي، فضاي اجتماعي و سياسي سال 1356 را تصوير مي‌كرد و دوراني را مورد پرداخت قرار داده بود كه در آن ياس و نااميدي فضاي اجتماعي و خانوادگي را در ايران به شدت تحت تأثير قرار داده بود. شايد مهم‌ترين ويژگي اين نمايش را بتوان در فصل نخست آن و ايجاد فضايي زيبا و مطلوب براي ارائه مضمون مورد ارزيابي قرار داد. بازي خوب ثريا امينيان در كنار رضا ولي‌پور هم حسن بزرگ ديگر اين نمايش در اجرا بود.
دومين نمايش روز دوم ساعت 10 صبح در سالن مجتمع فرهنگي و هنري اجرا شد. "حميدرضا قزلباش" كه پيش‌تر نمايشنامه بهزاد آقاجمالي را در استان زنجان اجرا كرده بود، اين بار هم "شب‌نامه" را در شرايطي در بوشهر اجرا كرد كه به نظر مي‌رسيد، دشواري مسير طولاني شمال به جنوب، شرايط را بر كارگروه او تحميل كرده است. "شب‌نامه" يك اجراي وفادارانه از متن را به اجرا گذاشت كه البته ضعف‌ها و كاستي‌هاي بسياري داشت.
دومين نمايش روز دوم "نقل سياوش" نوشته مهدي دوگوهري به كارگرداني سيداسماعيل سخايي از خوزستان بود. روايت داستان سياوش شاهنامه به شيوه نقالي و با استفاده از ظرفيت‌هاي مكان زورخانه‌اي و نيز استفاده از فضاسازي در كنار حضور موفق دو نقال زن اين نمايش را به اثري خوب و نسبتاً موفق تبديل كرد. هر چند اجراي نمايش و نسبت‌هاي مشخص آن در پلاتو چندان مناسب نبود و همين ويژگي آسيب‌هايي را متوجه كار كرده بود، اما نمايش به طور نسبي در ارتباط با مخاطب موفق عمل مي‌كرد.
آخرين اجراي روز يكشنبه نمايش "تلفن" نوشته علي حاتمي‌نژاد به كارگرداني نيكو توانايي از چابهار بود. نمايشنامه براساس داستان "فقط اومدم يه تلفن كنم" گابريل گارسيا ماركز نوشته شده بود و از مشخصه‌هاي مهم آن خلق فضايي سيال و طرح و پرداخت روايت‌هايي متعدد بود كه از دل هم‌ زاده مي‌شدند و البته به تناوب يكديگر را مي‌شكستند.
نيكو توانايي هر چند طراحي مناسبي از صحنه به اجرا گذاشته بود و از توانايي‌هاي بازيگر نمايش‌‌اش منصوره رمضاني به خوبي در جهت فرار از ضعف‌ها سود جسته بود، اما در كليت اثر موفق به پيدا كردن ريتم و شكلي متناسب و يكدست نشده و نتوانست در ارائه تصويري مشخص و كامل از فضا و مضمون نمايش‌اش موفق باشد.
روايت سوم: شام آخر، پرده آخر
نخستين نمايشي كه در اولين روز برگزاري جشنواره اجرا مي‌شود، "چرا نمي‌شناسي‌ام" به نويسندگي و كارگرداني سيدمحمد خالقي است كه از كهكيلويه و بويراحمد به بوشهر آمده است. خالقي با اقتباس از نمايشنامه "چيزي شبيه زندگي" حسين پناهي نمايشي كوتاه اما تأثيرگذار را كارگرداني كرده است كه به يكي از مهمترين موضوعات داستاني ـ روابط زن و شوهري ـ مربوط مي‌شود. فضاي ذهني و جنون ارتباط در صحنه كوچك نمايش كه تنها يك ميز و نردبان را شامل مي‌شود، با بازي خوب بازيگران نمايش ايجاد مي‌شود؛ به ويژه آنكه الهام فرج‌پور مقدم به خوبي حركت روايت از درون به بيرون را درك كرده و همين روند را در سبك و شيوه بازيگري نيز به اجرا گذاشته است.
دومين نمايش اين روز "روايتي از يك تاريخ شخصي" است كه محمدرضا قاسمي آن را نوشته و يحيي نظري از كازرون كارگرداني كرده است. اين نمايش وقايعي مستند از دوران اشغال ايران توسط نيروهاي بيگانه انگليسي را بستر روايت رويدادها قرار داده و با ايجاز در روايت مستند داستان سعي داشته تا وقايع و داستان دراماتيك را كليت كار قرار دهد. نمايش درباره شخصيتي به نام ناصر است كه در زمان خشكسالي و حمله ملخ‌ها به فارس رهبر مقاومت مردم كازرون در برابر حمله انگليس است.
هر چند نظري در فصل آغازين نمايش موفق عمل كرده و يك تابلو بسيار زيبا را با طراحي صحنه خوب و كارگرداني حساب شده به اجرا گذاشته اما نمايش‌اش بلافاصله پس از آن تمام جذابيت‌هاي اجرايي را از دست مي‌دهد و به روايتي متفاوت گرايش پيدا مي‌كند كه خالي از خلاقيت‌هاي پيشين است. نمايش نظري حتي بعد از اين به تعريف و گزارش وقايع و خلاصه‌سازي رويدادها روي مي‌آورد و ناقص مي‌ماند.
"جاويد خاك" نمايش ديگري است كه در دو نوبت 15:30 و 18:30 در پلاتو فرهنگسراي شهيد گنجي اجرا مي‌شود. اين نمايشنامه دفاع مقدسي را مسلم سليمانيان نوشته و خودش هم آن را كارگرداني كرده است. هر چند آسيب مقدس‌نمايي و فرشته‌وار كردن فضا و نيز گرايش به شعار مثل بسياري از ديگر نمايش‌هاي دفاع مقدس اين اثر را هم آلوده كرده اما "جاويد خاك" ويژگي‌هاي مطلوب ديگري دارد كه باعث تأثيرگذاري و برقراري ارتباط مؤثر با مخاطب مي‌شود.
روايت دو رويداد موازي و نزديك كردن آن‌ها به طور همزمان و متقاطع نمودن آن ويژگي مهمي است كه اجرا را در صحنه چهارسويه نمايش به نتيجه مي‌رساند. به علاوه آنكه نمايش در تحريك احساسات تماشاگر نيز موفق نشان مي‌دهد.
آخرين نمايش دوشنبه "شام آخر، پرده آخر" است كه "اميدرضا مير" آن را نوشته و "مهدي تقي‌زاده" كارگرداني كرده است. اين نمايش براساس ساختار داستاني و طرح دراماتيكي كه تابع قواعد ساختار است روايت مي‌شود. زن و شوهر امروزي به واسطه تضاد نگاهشان نسبت به زندگي دچار اختلاف‌هايي شده‌اند كه به شدت بر زندگي آن‌ها تأثير گذاشته است.
مرد كه يك نويسنده است همين زندگي را به گونه‌اي ديگر در نمايشنامه‌‌اي كه به تازگي نوشته بازسازي كرده است و...
نمايش به خوبي قراردادهاي ساختار را طراحي و اجرا مي‌كند. هر چيزي كه در زندگي واقعي شخصيت‌ها ديده مي‌شود، نمونه‌‌اي مشابه در قصه و نمايشنامه پيدا مي‌كند و به تحليل و قياس گذاشته مي‌شود. شايد تنها برخي جزئيات مثل پرگويي در پردازش متن و بخشي از ضعف‌هاي طراحي صحنه عناصري باشند كه به كار تقي‌زاده لطمه زده‌اند.
بيست‌و دومين جشنواره منطقه‌اي ـ بوشهر به روز پايان نزديك مي‌شود اما شور و حال گروه‌ها و هنرمندان استان در برگزاري آن هيچگاه كاسته نمي‌شود. حضور هنرمندان با تجربه تئاتر استان در كنار جوان‌ترها و تلاش بچه‌هاي هنرمند بوشهر در ميزباني هر چه بهتر هم باعث شده تا اين جشن به بهترين شكل ممكن برگزار شود.
گذر چهار: ممنونيم بوشهري‌ها
امروز سه نمايش اجرا مي‌شوند تا پرونده اجراي 13 تئاتر در بيست‌و دومين جشنواره منطقه‌اي تئاتر بوشهر بسته شود.
"خداحافظي با طعم ماركز" نوشته رسول حق‌جو و كارگرداني "رضا حياتي" از خوزستان در دو نوبت در پلاتو اجرا مي‌شود. نمايش كه متأثر از سبك و شيوه‌ ماركز است، زندگي يك زن تنها و افسرده را در ارتباط با تلاش‌هاي همسر او براي درمان رواني روايت مي‌كند. زن مدام در چالش‌هاي دروني با روايت‌هايي از بيماري و زندگي‌اش قرار مي‌گيرد و مرد با بازي كردن نقش‌ها تلاش مي‌كند تا او را كمك كند. اما نمايش آنقدر سخت و سرد روايت مي‌شود كه به صورت كامل قادر به انتقال همه وقايع و رويدادهايش نيست.
"نمي‌شناسي‌ام اي دوست" اجراي ديگري است كه به نويسندگي و كارگرداني محمدرضا سميع از چهارمحال و بختياري در پلاتو اجرا مي‌شود. نمايش سميع اگرچه ساختار و شكل اوليه را داراست و به نظر مي‌رسد كه پتانسيل‌هاي لازم براي تبديل شدن به يك اثر موفق را دارد، اما در پرداخت به شدت ضعيف نشان مي‌دهد و تقريباً نمي‌تواند هيچ يك از كاركردهاي مورد انتظار را به نتيجه برساند.
آخرين نمايش جشنواره هم "روياي پرندگان" است كه به نويسندگي و كارگرداني پيمان كريمي در سالن مجتمع فرهنگي هنري اجرا مي‌شود. نمايش يك كمدي ساده درباره‌ رهايي انسان‌ها و نظم اجتماعي است كه بازهم روايت خوبي را دنبال مي‌كند و ساختار نسبتاً مطلوبي دارد؛ اما در پرداخت از ضعف‌هاي متعددي رنج مي‌برد كه شايد نخستين آن به بار نشستن كار ويژه‌هاي اصلي كمدي باشد، در حالي كه نمايش قصد بهره‌گيري از كاركردهاي كميك را دارد.
آخرين روز جشنواره داغ‌ترين روز آن هم هست. رمضان اميري، مرتضي فيروزي، علي قرباني، علي لطفي، رامتين مرادي، جواد تليان و همه هنرمندان قديمي مثل روزهاي قبل همراه با جوان‌ها از هنر و تئاتر مي‌گويند. واقعاً ا ين رابطه صميمي و گرم تحسين برانگيز است. مدير كل ارشاد استان مثل روزهاي گذشته مدام در سالن‌ها حضور دارد و همه چيز را به كمك همكارانش به طور مستقيم مديريت مي‌كند. چايخانه روباز مجتمع هم مثل هميشه با موسيقي محلي بوشهر فعال است. هر بار مهمان كسي از هنرمندان جوان بوشهر مي‌شوم تا براي شروع آخرين جلسه نقد و بررسي راهي سالن كنفرانس شويم.
جلسه نقد و بررسي سه نمايش با استقبال معمول آغاز مي‌شود. نصرالله شفيعي مهمان ويژه اين جلسه است كه از نزديك حضور هنرمندان و شركت آنها در بحث‌ها را مي‌بيند. حضور شفيعي بچه‌ها را بيشتر دلگرم مي‌كند و بحث داغ‌تر مي‌شود. آخرين شب جشنواره است، صداي خوشحالي و شادي بچه‌ها از بيرون جلسه شنيده مي‌شود. هركدام از كارگردانان و هنرمنداني كه براي آغاز جلسه به پشت ميز دعوت مي‌شوند، اول از مهمان‌نوازي بوشهري‌ها تشكر مي‌كنند و من مي‌دانم كه تعارف نيست!
پرده آخر: ايرج صغيري و ابوذر
مراسم اختتاميه جشنواره راس ساعت 10 صبح با برنامه‌هاي متنوعي آغاز مي‌شود. برنامه‌هايي كه در ميان آن‌ها موسيقي سنتي بوشهري مسلماً بيشتر مورد استقبال قرار مي‌گيرد. استاندار بوشهر، مديركل ارشاد و نماينده مركز هنرهاي نمايشي به اختصار با حاضران سخن مي‌گويند. اما بخش مهم و ويژه مراسم اختتاميه، حضور گرم "ايرج صغيري" هنرمند پيش‌كسوت در سالن است كه همه حاضران را به وجد مي‌آورد و اشك را به چشم‌ها سرازير مي‌كند. صغيري كسالت دارد؛ اما به گرمي پاسخ محبت هنرمندان را مي‌دهد و به درخواست آنان بخشي از نمايشنامه "ابوذر" را برايشان مي‌خواند.
همه چيز براي يك پايان به يادماندني در بوشهر آماده شده است. فريما بوشهري در اين مراسم فعال‌تر از هر فرد ديگر برنامه‌ها را مديريت مي‌كند و سرانجام زمان قرائت آرا هيأت داوران مي‌رسد و دو نمايش "دخت رخش" و "شام آخر، پرده آخر" براي شركت در جشنواره تئاتر فجر به دبيرخانه اين جشنواره معرفي مي‌شوند.
جشن كه تمام مي‌شود تنها گروه فعال و زحمتكش شيما جوادپور و رمضان اميري در مجتمع باقي مي‌مانند.
جوادپور و همكاران جوانش در اين چند روز بدون كمترين چشمداشت نشريه روزانه جشنواره را در 40 شماره آماده كرده‌اند. بولتن با طراحي خوب و زيبا و مطالب متنوع درباره اجراها و نقدهايي كه منتقدان فعال بوشهري روي آثار مي‌نوشتند، نشريه‌اي آبرومندانه و كامل شده كه خلاصه مكتوب رويدادهاي اين جشن را با تصاوير به هنرمندان هديه كرده است.
بعد از ظهر روز چهارشنبه از بالكن هتل دلوار كه دقيقاً پشت مجتمع فرهنگي است به سالن‌ها و محوطه بزرگ مجتمع نگاه مي‌كنم، حالا همه چيز خاموش شده است. چراغ‌ها، چايخانه و... انگار نه انگار كه تا همين ديشب اينجا پر بود از جوان پير و ميانسال و با تجربه و بي‌تجربه و دانشگاهي و غيردانشگاهي تئاتر كه با هم بودند و مي‌گفتند و طرح مي‌زدند و نقشه مي‌كشيدند. حالا همه چيز در مقابل خليج آرام روبرو خاموش شده است. با خودم فكر مي‌كنم كه اين خاموشي و ادامه آن در روزهاي بعد اصلاً شايسته تئاتر بوشهر نيست. تئاتر بوشهر و مانند اين هنرمندان جوان و با تجربه اين شهر و حتي تماشاگران مشتاق آن گوهر است و حيف است كه اين همه شور و حال و صميميت و استعداد در اين شهر گرم و داغ، براي چندين ماه خاموش بماند....

برگرفته از سایت ایران تاتر ۱۰/۹/۸۹